"So Far So Close"

بده تا بنوشم به ياد كسي ، كه هست از غمش در دام خون بسي

2007-02-03T03:37:00.000-10:00

دوست داشتم الان ميگفتم

ساقي بيا كه يار ز رخ پرده بر گرفت
كار چراغ خلوتيان باز در گرفت
بارغمي كه خاطر ما خسته كرده بود
عيسي دمي خداي بفرستاد و برگرفت
آن‌ عشوه‌ داد عشق‌ كه‌ مفتي‌ ز ره‌ برفت
وآن‌ لطف‌ كرد دوست‌ كه‌ دشمن‌ حذر گرفت

اما فعلا كه نميشه گفت. چه ميشه كرد. به قول يارو، همينه كه هست

" تعطيلعه! تا اطلاع ثانوي تعطيله"! اين تابلوي بزرگي بود كه بعد از مرگش زده بودن در مغازش. مگه آدم يادش ميره
من اون موقع اول دبيرستان (1376 يا 1377) بودم. رفتم مثل هر هفته، هفته نامهي "مهر" خريدم. رو جلدش نوشته بود، "تعطيله! رفته ماهيگيري"! هنوز كه هنوزه يادم نرفته
ميخواستم منم يه تابلو تو همين مايهها بزنم. اما حتي دل و دماغ اين كار رو هم نداشتم. نميدونستم بايد تعطيل كنم يا هنوزم ميشد ادامه داد..... كاري نميشد كرد. حتما بايد يه مدت تعطيل ميكردم.... ولي همونطور كه فكر ميكردم، هيچ افاقه نكرد.... ولي خوب از بدتر شدن اوضاع جلوگيري كرد
امروز، 7 ماه از اون روز ميگذره.... يكي از دوستام بهت گفت: "فلاني خيلي وقته تعطيلي، پاك كركره ها رو كشيدي پايين
يه مسابقهي نقاشي بود. يه مسابقه واسه تصوير كردن مرگ.... برنده يه تابلو بود، رو صورت يه آدم. رو تابلو نوشته بود: "تعطيله! رفته ماهيگيري
من از پنجشنبه پيش، حس كردم يه حركاتي تو رگام داره قلقلك ميزنه. انگار همه چي تموم شده بود. نميدونستم. دوست داشتم همه چي رو از اول شروع كنم. نميدونم..... اگه قراره اين دفعه هم، همه چي مثل دفعهي پيش بشه

مرا با سوز جان بگذار و بگذر
اسير و ناتوان بگذار و بگذر
چو شمعي سوختم از آتش عشق
مرا آتش به جان بگذار و بگذر

نميدونم، يه جورايي حس ميكنم دوباره هفت ماه ديگه همين آشه و همين كاسه.....

بر گرد گل ميگشتي نقش خيال يار من
گفتم درآ پر نور كن از شمع رخ، اسرار من
اي در كنار لطف تو، من همچو چنگي با نوا
آهسته زن زخمه ها تا نگسلاني تار من

يادمه يه وقت ميگفتم، "حسنت به اتفاق ملاحت جهان گرفت

همين موقع يكي گفت: "آخ جون
از اين به بعد، پستهاي اين وبلاگ را در آدرس

www.royatahan.blogfa.com

بخوانيد

اينجا دويي نگنجد

2007-02-01T21:45:00.000-10:00

امروز سرخوش تر هر روز ديگر، جمعه 8 صبح بيدار شدم. نمي دانستم چكار كنم...مي خواندم

يار آمده يار آمده، دربگشاييد
جوياي دل است، دل بدو بنماييد

ما نعره زنان كه هان! شكارت ماييم
او خنده كنان كه ما تو را ميخواهيم

يهو ديگه نخوندم...... گفتم بذار فكر كنم ببينم واقعا اين طوره
امروز هوا خيلي خوبه.... هوا ..... آره به آسمون نگاه كن چقدر آبيه

ديگه نخوندم.......... تا اينكه يادم اومد

اي بلبل سحرگه مارا بپرس گه گه

آخر تو هم غريبي ، هم از ديار مايي

اينجا دويي نگنجد، اين ما و تو چه باشد

اين هر دو را يكي دار، چون در شمار مايي

جانا سخن از زبان ما ميگويي

2007-01-26T01:39:00.000-10:00

"دهانت را می بویند / دلت را می بویند / مبادا نگفته باشی دوستت دارم / به تو که از همه همیشه بیشتر دوستش دارم / مریم /

بهار 80

http://mashoghomey.blogfa.com/8412.aspx

نمی خواستم
نمی خواستم بگم چقدر دلم تنگ شده

نمی خواستم از این یک سالی که گذشت بگم

نمی خواستم بگم تو این یک سال چقدر تغییر کردم

حتی نمی خواستم یه بار دیگه این آهنگ رو گوش کنم و اشک

آره، باور کن نمی خواستم اعتراف کنم بعضی روزا فراموش کردم که

نمی خواستم بگم الان بیشتر از هروقت حضورت رو احساس می کنم
باور کنید نمی خواستم هیچ کدوم از اینارو بگم

فقط احساس کردم باید بنویسم...آخه به تقویم من دیروز یک سال شد

http://msobhan.blogfa.com/

من نگويم که به زور دل من راه بيا

بلکه از صدق و صفا

لحظه ای با دل اين غمزده خانه خراب

تا سراپرده اميد و طلوع

آن طلوعی که پی از پی به شب تار زند

کم کمک با دل من راه بيا

http://raha-y-raha.persianblog.com/

یادش بخير
حتمن که نبايد غروب رو ببينی تا دلت بگيره يا هوای يار و ديار آشنا رو بکنه
حتمن که نبايد یه شعر آشنا-از ديوان حافظ ببينی- تا صدها بار با صدای آروم واسه خودت بخونيش
حتمن که نبايد بارون بباره و تو بری زير بارون تا بفهمی روح پوسيدت داره زیر قطره‏های بارون زنگ ميزنه
حتمن که نبايد تو دقايق و لحظه‏های مصيبت و بی‏پناهی، دنبال گم شده بگردی
حتمن که نبايد یه ترانه‏ی قديمی بشنوی تا اشکات باز جایی که نباید، بريزن
حتمن که نبايد عقربه‏های ساعت واست حکم شمارش معکوس پيدا کنن تا يادت بياد داره ميرسه
حتمن که نبايد برف بباره و یه چهارچرخه با اومدن برف بره، تا یاد سردی و تنهايی روزای برفی بيفتی

حتمن که نبايد يلدا باشه .... حتمن که نبايد جشن تولد باشه.... حتمن که نبايد برف باشه.... حتمن که نبايد دلتو نزديکترينت بشکنه.... حتمن که نبايد پنج شنبه باشه.... حتمن که نبايد روز باشه يا شب باشه.... حتمن که نبايد عيد باشه.... حتمن که نبايد تو کوچه پس کوچه‏های آشنا چرخيد
هميشه ميشه به يادت بود!! حتی هميشه هم کم مياره!!!! چی بگم؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟
تو هر طلوع آفتاب.. با هر غزل حافظ.. تو هر روز ابری و صاف و برفی.. تو همه‏ی لحظات.. با شنِدن هر ترانه.. با هر شمارش عقربه.. با اومدن و رفتن هر چهارچرخه
ميشه به يادت بود.. ميشه به يادت لبخند زد.. ميشه به يادت گريه کرد.. ميشه به يادت خوشبخت شد
ميشه به يادت دوست داشت، عاشق شد ، زندگی کرد، داد زد..... ميشه سرپا موند و برات خندید

http://akhare-ghesse.blogfa.com/

حوصله کن
خواهيم رفت ؛ اما خاطرت باشد هميشه اين تويی که می روی
هميشه اين منم که می مانم
غريب آمدی و آشنا رفتی ...اما من که خوب می شناسمت
من بارها ؛تو را بار ها در انتهای رويايی غريب ديده بودم
چقدر کوچه های خلوت بامدادی را خيس گريه رفتم و در غم غروب باز آمدم
اگر می آمدی می دانستی که چرا هميشه رفتن به سوی حريم علاقه آسان و باز آمدن از تصرف بوسه دشوار است
چقدر سر انگشت خسته بر بخار اين شيشه کشيدم و تو نيامدی
چقدر کوچه را تا خواب سر شاخه در شوق نور پاييدم و تو نيامد
چه قدر ستاره نشاندم ... چقدر ترانه سرودم
نه مگر تو رفته بودی با تبسم کودکان ارديبهشت بيايی
پس چطور در ازدحام دلهره ناگهان گمت کردم
پس چطور در حرف و حديث مبهمی بی فردا گمت کردم
ديدی در آن دقايق دير باور پر گريه گمت کردم
ديدی آب آمد و از سر دريا گذشت و تو نيامدی
حالا همه می دانند که ما يک طوری غريب ؛
يک طوری ساده و دور ؛وابسته دير سال بوسه و لبخند و علاقه ايم
می دانم حالا همه ما جوری غريب ادامه دريا و آن شوق پر گريه ايم
گريه در گريه
در جمع من و اين بغض بی قرار ...جای تو خالی

http://hoda170.persianblog.com/

صورت نبندد ای صنم، بی زلف تو آرام دل

2007-01-21T22:55:00.000-10:00

صورت نبندد ای صنم، بی زلف تو آرام دل

دل فتنه شد بر زلف تو، ای فتنه ي ایام دل

ای جان من مولای تو، دل غرقه ي دریای تو

دیریست کان سودای تو بگرفته هفت اندام دل

تا جان به عشقت بنده شد، زین بندگی تابنده شد

تا دل به نامت زنده شد، پر شد دو عالم نام دل

جان و دلم از چشم بد، نه هوش دارد نه خرد

تا از شراب عشق خود، پر باده کردی جام دل

عطار

گذشت عمر و به دل عشوه ميخريم هنوز

2007-01-19T02:10:00.000-10:00

گذشت عمر و به دل عشوه مي‌خريم هنوز

كه هست در پي شام سياه صبح سپيد

كرا ست سايه درين فتنه‌ها اميد امان؟

شد آن زمان كه دلي بود در امان اميد

سايه

نمي دانم از اكنون در سوگ بهار بي نشاط باشم يا نه؟

2007-01-06T03:20:00.000-10:00

به عنوان مقدمه اين پست، يه غزل از سايه تقديم مي شود

بهار سوگوار

نه لب گشايدم از گل، نه دل كشد به نبيد
چه بي‌نشاط بهاري كه بي‌رخ تو رسيد

نشان داغ دل ماست لاله‌اي كه شكفت
به سوگواري زلف تو اين بنفشه دميد

بيا كه خاك رهت لاله‌زار خواهد شد
ز بس كه خون دل از چشم انتظار چكيد

به ياد زلف نگونسار شاهدان چمن
ببين در آينه جويبار گريه بيد

به دور ما كه همه خون دل به ساغرهاست
ز چشم ساقي غمگين كه بوسه خواهد چيد؟

چه جاي من؟ كه درين روزگار بي‌فرياد
ز دست جور تو ناهيد بر فلك ناليد

ازين چراغ توام چشم روشنايي نيست
كه كس ز آتش بيداد غير دود نديد

گذشت عمر و به دل عشوه مي‌خريم هنوز
كه هست در پي شام سياه صبح سپيد

كرا ست سايه درين فتنه‌ها اميد امان؟
شد آن زمان كه دلي بود در امان اميد

صفاي آينه خواجه بين كزين دم سرد
نشد مكدر و بر آه عاشقان بخشيد

حالا نوبت اصل مطلب است، باز از سايه... اما غزلي ديگر

از روى تو دل كندنم آموخت زمانه
اين ديده از آن روست كه خونابه فشان است

دردا و دريغا كه در اين بازى خونين
بازيچه ايام دل آدميان است

خون مى چكد از ديده در اين كنج صبورى
اين صبر كه من مى كنم افشردن جان است

هوشنگ ابتهاج (هـ.الف. سايه) حافظ غزل معاصر

گفتم كنايتي و مكرر نمي كنم

2007-01-01T01:58:00.000-10:00

امروز هم يكي از كنسرت هاي شهرام ناظري را گوش ميدادم....... رسيد به آنجا كه

مي صوفي افكن كجا مي فروشند
كه در تابم از دست زهد ريايي
زكوي مغان رخ مگردان كانجا
فروشند مفتاح مشكل گشايي

گفتم : .......................... يادم نمي آيد چه گفتم

آخر يك شب تنگ آمدم

در طواف شمع مي گفت اين سخن پروانه اي
سوختم زين آشنايان اي خوشا بيگانه اي
بلبل از شوق گل و پروانه از سوداي شمع
هر يكي سوزد به نوعي در غم جانانه اي

بعد همين جوري خوند تا اينجا كه ميگه

هر گز نمي شود ز سر خود خبر مرا، خبر مرا، خبر مرا

بعد گفتم: دمت گرم و سر خوش باد

از غم عشقت دل شيدا شكست شيشه مي در شب يلدا شكست

2006-12-21T01:17:00.000-10:00

...زمان گذشت

...امروز روز اول دی ماه است

من راز فصل ها را می دانم

و حرف لحظه ها را می فهمم
...

ای یار ، ای یگانه ترین یار

چه ابرهای سیاهی در انتظار روز میهمانی خورشیدند
...
در کوچه باد می آید

این ابتدای ویرانی است

آن روز هم که دست های تو ویران شدند باد می آمد

ستاره های عزیز

ستاره های مقوایی عزیز

وقتی در آسمان دروغ وزیدن می گیرد

دیگر چگونه می توان به سوره های رسولان سرشکسته پناه آورد
...
و زخم های من همه از عشق است

از عشق ، عشق ، عشق

من این جزیره ی سرگردان را

از انقلاب اقیانوس

و انفجار کوه گذر داده ام

و تکه تکه شدن ، راز آن وجود متحدی بود که از حقیرترین ذره هایش آفتاب به دنیا آمد
...
شاید حقیقت آن دو دست جوان بود ، آن دو دست جوان که زیر بارش یکریز برف مدفون شد

و سال دیگر ، وقتی بهاربا آسمان پشت پنجره همخوابه می شو دو در تنش فوران می کنند فواره های سبز ساقه های سبکبار شکوفه خواهد داد

ای یار ، ای یگانه ترین یار
ایمان بیاوریم به آغاز فصل سرد

فروغ فرخزادکتاب : ایمان بیاوریم به آغاز فصل سرد

شعر : ایمان بیاوریم به آغاز فصل سرد
http://www.delawaz.blogfa.com/

بگو تو باقي را

2006-12-17T21:34:00.000-10:00

هوای رفتن کرده بودم. بهانه ای را در جستجو بودم که وقت ديدار دير شده بود
من که از نجوای مرغکان در چمن و کوکوی فاختگان در سخن ندای محبوب می شنيدم، به ناگاه به دمی قرارم را ز کف دادم . آواز در آمد ز دوردست ملکوت که تمام است سهم تو از بازی کودکانهء دنيا ... پس رخت بر کن و بيا
آواز دوست رسيد و مرا اندکی مهلت بود ...بر صحنه شدم ... قدم به خلوت دلدادگی نهادم، سه تار دل به دست و زخمه، زخمهء دوست ... او می برد مرا بدانجا که به پای خويش راهم نبود ... پس آشنا شدم به بويش، که بيگانه هم نبود ... به ديار جان رفتم ، به همان جا که اين نغمات زمينی گوييا شبنمی بود به پيش آن دريای عشق ... نغمه شدم سر تا به پا بر لبان دوست و مرا می نواخت او، چنان که مادر طفلش را
ديگر زمانی نبود برای بازگشت که درون خلوت شه راه فکرتم بسته بود ... ديگر هيچ نبود جز او و من، عاشقانه دنيا را به لحظه ای حضور او فروختم

اينجا سرمستم ، شيدايم ... آنجا ناله کم کنيد ، بشنويد مرا ... در زير و بم هر نغمه ام هوای دوست را ببوييد ... بوی آشنايی می دهد، بوی حضور حضرت جانان

http://shoorided.persianblog.com/1385_6_shoorided_archive.html

رفيقان ديوانه ي ديار يار شيرينم

2006-12-17T21:18:00.000-10:00

اوه جوواني گيشتيه ده رويه
هر چي گه بي چاوو و ابرويه
گولم دلم سوتاوي تويه
مموشه گي بي تاوي تويه
ارا ني تنيام ديوه سارانم
سرچاوه خمم دير له يارانم
ليووم خينينه داخي به جرگم
يا خدا بي تدي آواتي مرگم
مكن منعم لوكيم شينه
چون له مالم دلم خمينه
نه همزباني ديت سرينم
نه ديت ولام ياري شيرينم
دنالو

شاعر: نمي دانم

اين جام ها كه در پي هم مي شود تهي

2006-12-16T21:41:00.000-10:00

مجال
بی رحمانه اندک بود و
واقعه

سخت

نا منتظر

اينجا رو ببينين

http://sentelu.blogfa.com/

اما حالا اصل مطلب: يه شعر از حافظ

تو زندگي هر كسي موقعيت هاي عجيب غريب زيادي اتفاق ميفتن..... مهم اينه كه ما چه طور در مقابل اين اتفاقا تصميم گيري كنيم و كارا رو پيش ببريم

بيا كه رونق اين كارخانه كم نشود

به زهد همچو تويى يا به فسق همچو منى

ز تندباد حوادث نمى توان ديدن

در اين چمن كه گلى بوده است يا سمنى

ببين در آينه جام نقش بندى غيب

كه كس به ياد ندارد چنين عجب زمنى

از اين سموم كه برطرف بوستان بگذشت

عجب كه بوى گلى هست و رنگ نسترنى

مزاج دهر تبه شد در اين بلاحافظ

كجاست فكر حكيمى و راى برهمنى

از گلستان ما ببر ورقي

2006-12-09T23:10:00.000-10:00

بشكر آنكه شكفتي بكام بخت ايدل

نسيم وصل زمرغ سحر دريغ مدار

حريف عشق تو بودم چو ماه نو بودي

كنون كه ماه تمامي نظر دريغ مدار

حافظ

ما مانده‌ايم و کمي مرگ که قطره‌چکاني هر روزه نصيب‌مان مي‌شود. آخر برادرم، عمران! ارزش داشت زندگي که به‌خاطر آن بميري؟ همه اندوهناک‌اند بقالي‌ها که خريداري از کف‌شان رفته است روزنامه‌ها، کهنه‌فروشي‌ها، شاعران که شغل دوم‌شان تجارت رنج است، و قاتلان که مفت و مسلم نمونه‌ي سربه‌راهي را از دست داده‌اند. آخر چه‌وقت غمناک کردن اين مردم مهربان بود؟! اما نه، تو بايد مي‌مردي ببين چه منزلتي پيدا کرده شعر! راديوهاي وطن نيز شعرهاي تو را مي‌خوانند و روي شيشه‌هاي مغازه‌ها عکست را نصب کرده‌اند . تو هميشه سودآور بودي عمران هميشه‌ کارهاي ثمربخشي مي‌کردي. و مي‌گويم حالا که راه و رسم مردم خود را مي‌داني خوب است گاه‌گاه برخيزي و دوباره فاتحه‌اي... که شعر ديگر بچه‌ها را هم بخوانند راديوهاي وطن ارزش آدم مرده را مي‌دانند. چه کار بجايي کردي ماه‌ها بود بغضي توي گلوي‌مان گير کرده بود و بهانه‌ي خوبي در کف نبود تنها تو بودي با مرگ مختصرت که راضي‌مان مي‌کردي و تو تنها بودي که حق‌به‌جانب و نيمرخ مي‌توانستيم در صفحه‌ي روزنامه‌اي به‌خاطر او بگرييم، ديگر دوستان که مي‌داني خرده‌حسابي داشتيم... آه عمران عزيزم! ببين همه‌جا طنزها ستايش شعرهاي توست تو کلاه گشادي بر سر و خم بر ابرو که زير کلاهت پيدا نبود. تو بايد مي‌مردي نه به‌خاطر خود به‌خاطر ما که چنين مرگت زندگي را خنده‌آورتر کرده است. اما مي‌ترسم عمران مي‌ترسم که همين کارهايت نيز شوخي بوده باشد و سپس شرمنده‌ي اين شعرها، آه‌ها، پوسترها... مي‌ترسم ناگهان ته سالن پيدا شوي و بيايي بالا و ببينيم آري همه‌مان مرده‌ايم همه‌مان مرده‌ايم و چنان به کار روزمره‌ي خود مشغوليم که از صف محشر بازمانده‌ايم. نه، عمران! اين روزگار درخور آدمي نيست درخور آدمي نيست که بگوييم جاي تو خالي

شاعر : نمي دانم

جلوه هايي از يك زندگي تمام نشده

2006-12-06T21:53:00.000-10:00

امروز ميخواهم كمي از باورهاي خود بنويسم. هيچ توضيحي براي اين كار ندارم. اما براي اينكه باري ديگر آرمانهاي خود را مرور كنم، اين كار را ميكنم. سقراط ميگويد: زندگی تا در ترازوی خرد سنجيده نشود، ارزش زيستن ندارد. نمي خواهم بگويم زندگي من مثل زندگي سقراط است يا نيست. زندگي هركسي مثل زندگي خود اوست. هر كسي مسئول تصميم گيري در مورد زندگي خود، اداره كردن آن و لذت بردن از آن است. امروز و در اولين گام اين اعترافات، از احساسات و دوستي ها، آغاز مي كنم

من انسان تنهايي هستم. در تصميم گيريهاي خود، خيلي چيزها از خيليها مي پرسم. از خيلي ها، خيلي چيزها ياد گرفته ام. در تصميم گيري هاي خود، به هيچ كس حق دخالت دادن نمي دهم. من از مشغله ي كاري داشتن بسيار لذت مي برم. از مفيد بودن لذت مي برم و تنفر دارم از سربار بودن. در روابط دوستانه ي خود بسيار سخاوت مندانه رفتار مي كنم. حتي در روابط دوستانه نيز از سربار بودن منزجرم. در اين گونه شرايطي، هرچند ناگوار، دوستي خاتمه يافته خواهد بود. بسياري از دوستانم همسالان من نيستند. دوستان من عمدتا يا از من بزرگترند، يا كوچكتر. دوستان اگر چيزي براي عرضه كردن به يكديگر نداشته باشند، بهتر است رابطه را به صورتي مسالمت آميز قطع كنند. دوستي رابطه اي دوطرفه است و احساس كالايي گران بها. در بازار احساس و عاطفه كه هر كس مطاع دل خود را عرضه مي كند هيچ كس حق گران فروشي يا چانه زدن ندارد. وقتي مشتري و فروشنده، به انجام معامله اي رضايت دادند، اين معامله بايد در باشكوه ترين حالت خود به انجام برسد

من تو را دوست دارم چون تو آن انسان با شكوهي هستي كه من دوست دارم با او باشم، توهر چه بزرگ تر و با عظمت تر باشي، من با شكوه ترم. من حق ندارم تو را كوچك كنم تا خود را اندكي بزرگ تر جلوه دهم

انسان ها در برابر يكديگر مسئولند. انسان ها، موظف هستند وظايفي كه برآنهاست را به بهترين شكل ممكن انجام دهند. هيچ بهانه اي براي فروگذاري در انجام وظايفي كه بر عهده ي نقش توست، در هيچ جايگاهي پذيرفته شده نيست

باور مبكنم در رهگذار باد....... ديگر نمي تواتن

2006-12-02T00:44:00.000-10:00

هر دمي چون ني، از دل نالان، شكوه‌ها دارم
روي دل هر شب، تا سحرگاهان با خدا دارم
هر نفس آهي‌ست، از دل خونين
لحظه‌هاي عمر بي‌سامان، مي‌رود سنگين
اشك خون‌آلوده‌ام دامان، مي‌كند رنگين
به سكوت سرد زمان، به خزان زرد زمان
نه زمان را درد كسي، نه كسي را درد زمان
بهار مردمي‌ها دي شد
زمان مهرباني طي شد
آه از اين دم سردي‌ها، خدايا
نه اميدي در دل من، كه گشايد مشكل من
نه فروغ روي مهي، كه فروزد محفل من
نه همزبان درد آگاهي، كه ناله‌اي خرد با آهي
داد از اين بي‌دردي‌ها، خدايا
نه صفايي ز دمسازي به جام مي
كه گرد غم زدل شويد
كه بگويم راز پنهان
كه چه دردي دارم بر جان
واي از اين بي‌همرازي، خدايا
وه كه به حسرت عمر گرامي سر شد
همچو شراره از دل آذر بر شد و خاكستر شد
يك نفس زد و هدر شد
يك نفس زد و هدر شد، روزگار من به سر شد
چنگي عشقم راه جنون زد
مردم چشمم جامه به خون زد
يارا... دل نهم ز ناشكيبي
با فسون خود فريبي
چه فسون نافرجامي، به اميد بي‌انجامي
واي از اين افسون‌سازي، خدايا

جواد آذر
غروب پشت پنجره بود

جمشيد را از بند ديو
ديگر نمي‌توان رهانيدش
"ضحاك شايد در راه است"
پدر، شاهنامه را بست
و از سر حسرت گفت
"ديگر تمام شد
نگين به دست اهرمن افتاده
و زمانه باز در كمين دانايي‌ست

لختي هم گريسته بود انگار
غروب پشت پنجره بود
خونين و شب گرفته
مادر، كنار عكس جوانش
كه سخت پير مي‌نمود
تمام انده خود را گريست
به گريه گفت

"گل‌هاي لاله را دستان باد به يغما برد
شمشادها همه از باغ رفته‌اند
در باغچه امسال داودي بايد كاشت
‌آيا دوباره...؟
آه... باور نمي‌توانم كرد
مرثيه‌اي بخوان
پدر به بانگ حزين خواند
"باور كنم كه در رهگذار باد هرگز نمي‌توان نگهبان لاله بود؟!"
مريم روحاني

تابستان 1367

باور كن پدر

2006-11-29T00:27:00.000-10:00

پدر عزيزم،
با اندوه و افسوس فراوان برايت مي نويسم. من مجبور بودم با دوست دختر جديدم فرار کنم، چون مي خواستم جلوي يک رويارويي با مادر و تو رو بگيرم. من احساسات واقعي رو با Stacy پيدا کردم، او واقعاً معرکه است، اما مي دونستم که تو اون رو نخواهي پذيرفت، به خاطر تيزبيني هاش، خالکوبي هاش ، لباسهاي تنگ موتور سواريش و به خاطر اينکه سنش از من خيلي بيشتره. اما فقط احساسات نيست، پدر. اون حامله است. Stacy به من گفت ما مي تونيم شاد و خوشبخت بشيم. اون يک تريلي توي جنگل داره و کُلي هيزم براي تمام زمستون. ما يک رؤياي مشترک داريم براي داشتن تعداد زيادي بچه. Stacy چشمان من رو به روي حقيقت باز کرد که ماريجوانا واقعاً به کسي صدمه نمي زنه. ما اون رو براي خودمون مي کاريم، و براي تجارت با کمک آدماي ديگه اي که توي مزرعه هستن، براي تمام کوکائينها و اکستازيهايي که مي خوايم. در ضمن، دعا مي کنيم که علم بتونه درماني براي ايدز پيدا کنه، و Stacy بهتر بشه. اون لياقتش رو داره. نگران نباش پدر، من 15 سالمه، و مي دونم چطور از خودم مراقبت کنم. يک روز، مطمئنم که براي ديدارتون بر مي گرديم، اونوقت تو مي توني نوه هاي زيادت رو ببيني.با عشق،
پسرت،
John

پاورقي : پدر، هيچ کدوم از جريانات بالا واقعي نيست، من بالا هستم تو خونه Tommy. فقط مي خواستم بهت يادآوري کنم که در دنيا چيزهاي بدتري هم هست نسبت به کارنامه مدرسه که روي ميزمه. دوسِت دارم! هروقت براي اومدن به خونه امن بود، بهم زنگ بزن.

از

http://www.ziro.blogfa.com/

داغ ماتم هاست بر جانم بسي

2006-11-14T00:44:00.000-10:00

ديگر دلتنگ نخواهم زيست
بهار را نمي توان با خواب زمستاني به انتظار نشست
بايد برف ها را پارو كرد تا غنچه ها گاه سر بر كشيدن از خاك از پا نيفتند

من بهارم تو زمین من زمینم تو درخت من درختم تو بهار

باز شوق يوسفم دامن گرفت
پير ما را بوي پيراهن گرفت
اي دريغا نازك آراي تنش
بوي خون مي آيد از پيراهنش
اي برادرها خبر چون مي بريد
اين سفر آن گرگ يوسف را دريد
يوسف من از چه شد پراهنت
بر چه خاكي ريخت خون روشنت
بر زمين سرد خون گرم تو
ريخت آن گرگ و نبودش شرم تو
تا نپنداري ز حالت غافلم
گريه مي جوشد شب و روز از دلم
داغ ماتم هاست بر جانم بسي
در دلم پيوسته ميگريد كسي

در گلستانه

2006-11-01T21:36:00.000-10:00

آدم اينجا تنهاست

تنها

و در اين نتهايي

سايه ي ناروني تا ابديت جاريست

به سراغ من اگر

مي آييد

نرم و آهسته بياييد

مبادا كه ترك بردارد چيني نازك تنهايي من

در دلم چيزي هست مثل يك بيشه ي نور

2006-11-01T21:25:00.001-10:00

برگي ديگر از دفتر خاطرات، خاطراتي از يك زندگي تمام نشده

......
من مثل هميشه آنچه که را که بيش تر مي پسنديدم از سمفوني کلمات تو به خاطر سپردم. من دوست دارم فکر کنم اگر تو تنها مي آمدي من مي توانستم تو را ببينم

چه بي تابانه مي خواهمت اي دوريت آزمون تلخ زنده بگوري
امروز آرام ترم. نمي دانم پذيرفته ام زمان مي بايد مداواي هر دردي را
در انديشه ام مي پرورانم که تو هم از فراق اين تابستان دلگير ناراحتي، چه مي شود کرد، کافر همه را به کيش خود پندارد
امروز امواج سيال ذهنم در درياي "عجب خاطره اي شد اين کلاس درس بررسي"، به ساحل امني رسيده بودند. آنها مي گويند "دل قوي دار..". فکر کن به يمن حضور تو اين خاطره آمده است. به قول ماياكوفسكي، عزيزم، عشقم بپذير... شايد ديگر هيچگاه هيچ شعري نسرودم

هر لحظه اي که با هم بوديم جشني بود چون جشن تجلي، از ما دو تن تنها تو در همه جهان شاد و سبک تر بودي از بال پرندگان. پاگرد پله ها را چرخيدي دو پله يکي، و راه گشودي بر من. از حزن ياس هاي بنفش آمدي تا قلمرو خود، تا فراسو، تا دور، در سايه. وقتي که شب فرو مي افتاد رحمت نثار من مي شد. دروازه هاي محراب گشوده مي شد به تمامي، و در تاريکي دست هاي ما مي درخشيد، آنگاه که به آرامي ما را در خود مي گرفت.... و به هنگام بيدار شدن دعا مي کردم: خوش باش و شاد زي، و مي دانستم دعاي نابهنگامي است . تو در خواب بودي و ياس بنفش مي غلطيد از روي ميز تا لمس کند پلک هايت را با جهان آبيش و تو دريافتي آن را . چشمانت آبي بود و دستانت هنوز گرم. موج ها در بلور فراز و فرودي داشتند. کوه ها بر مي کشيدند سر از برون مه و درياهاي کف آلود مي خروشيدند و تو جام جهان بينت به دست بود، لميده بر تخت. چنانچه گويي هنوز در خوابي. سخن سر ميرود و طغيان مي کند در طنين بلند با کلمه تو و کشف مي شود معناي تازه اش، و دگرگون مي شود همه چيز هاي عادي. ما کشيده مي شديم اما نمي دانستيم به کجا و پيش روي ما، پس مي رفت همچون سراب شهرهايي که به معجزه بنا شده بودند. عطر پونه هاي وحشي جاري بود زير پاهامان و پرندگان سفر مي کردند از همان بيراهه اي که ما مي رفتيم

فئودور داستايوفسكي

داخلي 110، ديگر هروقت که زنگ بزنم منتظر هيچ صداي غريب دلنشيني نخواهم بود.
پنج شنبه 15 تير 1385

2006-11-01T21:25:00.000-10:00

به یاد فروغ فرخزاد

2006-10-29T03:29:00.000-10:00

سهم من اين است

سهم من

آسماني است که آويختن پرده اي آن را از من مي گيرد

سهم من پايين رفتن از يک پله متروک است

و به چيزي در پوسيدگي و غربت واصل گشتن

سهم من گردش حزن آلودي در باغ خاطره هاست

و در اندوه صدايي جان دادن که به من بگويددستهايت را دوست مي دارم

دستهايم را در باغچه مي کارم

سبز خواهم شد ، مي دانم ، مي دانم ، مي دانم

و پرستوها در گودي انگشتان جوهريم

تخم خواهند گذاشت

گوشواري به دو گوشم مي آويزم

از دو گيلاس سرخ همزادو به ناخن هايم برگ گل کوکب مي چسبانم

کوچه اي هست که در آن جاپسراني که به من عاشق بودند ، هنوزبا همان موهاي درهم و گردن هاي باريک و پاهاي لاغربه تبسم هاي معصوم دخترکي مي انديشند که يک شب او راباد با خود برد

ماتم یاران رفته

2006-10-19T02:21:00.000-10:00

بیداد رفت لاله‌ی بر باد رفته را

یا رب خزان چه بود بهار شکفته را

هر لاله‌ای که از دل این خاکدان دمید

نو کرد داغ ماتم یاران رفته را

جز در صفای اشک دلم وا نمی‌شود

باران به دامن است هوای گرفته را

وای ای مه دو هفته چه جای محاق بود

آخر محاق نیست که ماه دو هفته را

برخیز لاله بند گلوبند خود بتاب

آورده‌ام به دیده گهرهای سفته را

ای کاش ناله‌های چو من بلبلی حزین

بیدار کردی آن گل در خاک خفته را

گر سوزد استخوان جوانان شگفت نیست

تب موم سازد آهن و پولاد تفته را

یارب چها به سینه‌ی این خاکدان در است

کس نیست واقف اینهمه راز نهفته را

راه عدم نرفت کس از رهروان خاک

چون رفت خواهی اینهمه راه نرفته را

لب دوخت هر کرا که بدو راز گفت دهر

تا باز نشنود ز کس این راز گفته را

لعلی نسفت کلک در افشان شهریار

در رشته چون کشم در و لعل نسفته را

به سوگواری زلف تو این بنفشه دمید

2006-10-10T02:58:00.000-10:00

تصمیم گرفتم برگی از دفتر خاطرات را برای همیشه بکنم. گفتم شاید بهتر باشد یک کپی از آن را در وبلاگ بذارم. تا چه در نظر افتد

وقتي او تمام کرد، من شروع کردم. وقتي او تمام شد، من آغاز شدم... و چه سخت است. تنها متولد شدن، مثل تنها زندگي کردن است.مثل تنها مردن

داني که چيست دولت؟ ديدار يار ديدن
در کوي او گدايي بر خسروي گزيدناز جان طمع بريدن آسان بود وليکن
از دوستان جاني مشکل بود بريدن
خواهم شدن به بستان چون غنچه با دل تنگ
و آنجا به نيکنامي پيراهني دريدنگه چون نسيم با گل راز نهفته گفتن
گه سرّ عشقبازي از بلبلان شنيدن
بوسيدن لب يار اول زدست مگذار
کآخر ملول گردي از دست و لب گزيدن
فرصت شمار صحبت کز اين دو راه منزل
چون بگذريم، ديگر نتوان بهم رسيدن
گويي برفت حافظ از ياد شاه منصور
يا رب بيادش آور درويش پروريدن

صداي زيباي تو را افسوس که فقط گاه نيوشيدن مي توان به خاطر داشت. ديروز نميدانم چه شد. نتوانستم نگاهت کنم. فقط نگاهي و تو گويي کمتر از تنها چيزي بود که نصيب شد.صداي تو را نمي توان به خاطر سپرد... صداي تو امروز پشت تلفن به همان زيبايي بود که ديروز در جايي که اولين بار با هم قرار گذاشتيم... از اين به بعد به آنجا مي گويم جايي که سري پيش نشستيم يا کم کم ... آنقدر زيبا که امروز هم صدايت ,که تا انتهاي اين تموز آتشين تنها يادگارت مي توانست باشد، را از کف دادم و هيچ از آن را نتوانستم به خاطر بسپرم
فکر کردن به تو توامان با سردردي غريب و عرقي سرد است. ديشب تا 3 يا 4 خوابم نبرد. هوشنگي هم سردرد گرفته بود. او آسپريني زد اما من بيدار ماندم
گفتي که تا انتهاي تابستان نمي آيي اما "گفته بودي که بيايم چو بجان آيي تو..."، "من بجان آمدم اينک تو چرا مي نايي..". نمي توانم اما دوست دارم بپذيرم که اين هم نازي نيلوفرانه بوده است. اما اگر هم بيايي ترا چگونه توانم ديدن که مرا از آمدنت خبري نخواهد بود

آن سفر کرده که
خوش بگذرد
14/تير/1385
نشان داغ دل ماست لاله اي که شکفت
به سوگواري زلف تو اين بنفشه دميد

زمستان است

2006-10-05T22:19:00.000-10:00

تو به من خنديدي
و نميدانستي
من به چه دلهره از باغچه همسايه
سيب را دزديدم
باغبان از پي من تند دويد
سيب را دست تو ديد
سيب دندان زدن از دست تو افتاد به خاک
و تو رفتي و هنوز
سالهاست
آرام آرام
خش خش گام تو تکرار کنان مي دهد آزارم

حميد مصدق

به فاصله 3 ماه همه چيز تمام شد، از 13 تير تا 12 مهر، تمام آنچه که در مدت بيش از دو سال در تلي از خون، در دل من، مانده بود، به ناگاه در بوته رسوايي قرار گرفت و چه زيبا شرنگ فاش شدن را چشيد. ديروز من همه چيز را همانگونه که بود به تو گفتم. دقيقا همان طور که بود. گفتم صابر نوري زاده تا حالا براي تو فيلم بازي نکرده است. از اين به بعد نمايشگاه نرو، اگر خواستي بروي قضيه را جمع کن و برو. گفتم: تمام آنچه را که امروز، که احتمالا آخرين ديالوگ ماست، مي شنوي براي آن نيست که نظر تو را عوض کند. براي آن است که، اموري از تو که در دل من است، و حق تو دانستن آن است را، بداني.
گفتم قضيه ما بايد امروز، تا قبل از افطار، به جاي مناسبي از قطعيت برسد. من باز هم و در تمام طول ديالوگ، تکيه بر احترام آن مي کردم، به دوستاني از من که از ماجرا باخبرند اشاره کردم، بابت کل ماجرا و خصوصا ديروز، بابت کليت قضيه و تک تک لحظات آن، عذر خواهي و سپاس گزاري کردم. تو حتي در انتهاي ماجراي ديروز نيز، به احترام ماجرا پي نبرده بودي. با پتکي آنچنان مرا له کردي که نمي دانم چرا بر سرت داد نزدم. با زنگ موبايلي خود را مسخر خاص و عام کرده بودم. حيف از تمام زمستان 1382 تا پاييز 1385، حيف

براي توآرزوي سعادت و سلامت کردم خواهر کوچک
براي تو آرزوي آشنايي با شخصي سعادت مندتر، سالم تر، و با شخصيت تر از خود را کردم و مي دانستم چه آرزوي محاليست
اما من فقط همان انسان محترم بودم که حالا از او تقاضاي دوست خوب ماندن نيز شده بود. من نه مي خواهم دلت به حالم بسوزد و نه هيچ چيز مشابهي
تو حتي آن يک سوال را، همان يک سوالي را که فقط يک کلمه جوابش بود را نيز، بي پاسخ گذاشتي. نمي دانم از من در ذهنت چه بود که مسافتي را با من پيمودي. من در انتها گفتم: من چند خاطره خوب کوچک از تو دارم، مرسي، تو از بابت گل از من تشکر کردي و من گفتم: گلي محمدي امروز آمده بود اينجا، نمي شد من بدون گل بيايم
چشم در چشم هم انداختيم، آسمان مکثي کرد، زمان از حرکت ايستاده بود و قلب من از تپش... من گفتم خداحافظ و راهم را کج کردم، عينکم را درآوردم و خود را غرق در دريايي از همه انسان هاي سردرگردم، در کنار پل سيد خندان کردم و سوار اولين تاکسي شدم که به نيکان مي آمد

هوا دلگير
لب ها بسته
سرها در گريبان
دست ها پنهان
نفس ها حبس
دل ها خسته و غمگين
درختان اسکلت هاي بلورآگين
زمين دلمرده
سقف آسمان کوتاه
غبار آلوده مهر و ماه
زمستان است
سلامت را نمي خواهند پاسخ گفت
سرها در گريبان است
کسي سر بر نيارد کرد پاسخ گفتن و ديدار ياران را
نگه جز پيش پا را ديد نتواند
که ره تاريک و لغزان است
نفس کز گرمگاه سينه مي آيد برون
ابري شود تاريک
چو ديوار ايستد در پيش چشمانت
نفس کين است
پس ديگر چه داري چشم ز چشم دوستان دور يا نزديک
مسيحاي جوانمرد من اي ترساي پير پيرهن چرکين
هوا بس نا جوانمردانه است
دمت گرم و سرت خوش باد
سلامم را تو پاسخ گوي و در بگشاي
منم من ميهمان هر شبت لولي وش مغموم
منم من سنگ تيپا خورده رنجور
منم دشنام تلخ آفرينش
نغمه ناجور
نه از رومم نه از زنگم همان بي رنگ بي رنگم
بيا بگشاي در، بگشاي دلتنگم
حريفا ميزبانا
ميهمان سال وماهت پشت در چون موج مي لرزد
تگرگي نيست
مرگي نيست
صدايي گر شنيدي
قصه سرما و دندان است
من امشب آمدستم وام بگذارم
حسابت را کنار جام بگذارم
چه مي گويي که ديگر شد
سحر شد
بامداد آمد
فريبت مي دهند
فريبت مي دهند
بر آسمان اين سرخي بعد از سحر گه نيست
حریفان گوش سرما برده است اين
يادگار سيلي سرد زمستان است

مهدی اخوان ثالث

صابر

خداحافظ
پنجشنبه، 13/مهر/1385

چه دانستم که این سودا مرا زین سان کند مجنون

2006-09-30T04:05:00.001-10:00

چه دانستم که این سودا مرا زین سان کند مجنون

2006-09-30T04:05:00.000-10:00

2006-09-30T03:51:00.000-10:00

شنبه 8/مهر/1385 نزديک غروب
امروز صبح می خواستم پست دیگری آپ کنم.... اما خوب شد کمی صبر کردم.... نمی دانم چرا صبر کردم. اما نتیجه بد نبود. اما من هنوز هم می گویم: به قول امیر: " از اتفاقات خوب خیلی سرمست و از اتفاقات بد خیلی دلسرد نشو..."

من همان عاشق ديرينم

و عصر هاي ديدار همانگونه دلپذير و خاكسترين

اگر هواي دوباره آمدنت هست

دامن بلند بپوش و سندل به پاي كن

كه در گذرگه متروك

تمشك هاي وحشي گسترانيده اند

از بانگ سگ ها آشفته مشو

ديريست كه بوي تو را مي جويند

اين وفاداران

حضور دوست را بر من مژده مي دهند

فرخ تميمي

پرکن پیاله را، پیش از شکستن و بر جا رها شدن

2006-09-10T20:29:00.000-10:00

نشسته ام در انتظار این غبار بی سوار

دریغ کز شبی چنین سپیده سر نمی زند

2006-09-10T20:15:00.000-10:00

پرکن پياله را كين آب آتشين

ديري است ره به حال خرابم نمي برد

اين جامها كه در پيم مي شود تهي

درياي آتش است كه ريزم به كام خويش

گرداب مي ربايد و آبم نمي برد

من با سمند سركش و جادويي شراب

تا بيكران عالم پندار رفته ام

تا دشت پر ستاره انديشه هاي ژرف

تا مرز ناشناخته مرگ و زندگي

تا كوچه باغ خاطره هاي گريز پا

تا شهر يادها

ديگر شرابم جز تا كنار بستر خوابم نمي برد

پر كن پياله را

هان اي عقاب عشق

از اوج قله هاي مه آلوده دور دست

پرواز كن

به دشت غم انگيز عمر من

آنجا ببر مرا كه شرابم نمي برد

آن بي ستاره ام كه عقابم نمي برد

در راه زندگي

با اين همه تلاش و تقلا و تشنگي با اين كه ناله ميكشم از دلكه آب

آب

ديگر فريب هم به سرابم نمي برد

پر كن پياله را

فریدون مشیری

پرواز دل

2006-09-03T21:36:00.000-10:00

با بال شوق ذره به خورشید می رسد پرواز دل به سوی خدا می برد مرا

*************************************************

صدا ، صدا ، صدا ، تنها صداست که مي ماند

پرنده اي که مرده بود به من پند داد که

پروانه را بخاطر بسپارم

چراغهاي رابطه تاريکند

کسي مرا به آفتاب معرفي نخواهد کرد

پرواز را به خاطر بسپار

پرنده مردنيست

قاصدک

2006-09-02T23:46:00.000-10:00

بنشین به یادم شبی

تر کن از این ِمی لبی
که یاد یاران خوش است
یاد آور این خسته را
کاین مرغ پربسته را، یاد بهاران خوش است
مرغی که زد ناله ها در قفس

هر نفس
عمری زد از خون دل نقش گل بر قفس

یاد باد
داد،داد،عارف با داغ دل زاد
ای بلبلان چون در این چمن وقت گل رسد

زین پاییز یاد آرید
چون بر دمد آن بهار خوش در کنار گل

از ما نیز یاد آرید
داد،داد،عارف با داغ دل زاد
عارف اگر در عشق خود جان خسته بر باد داد
بر بلبلان درس عاشقی خوش در این چمن یاد داد

به علت مشکلات فنی، امکان آپ کردن تصاویر ممکن نبود

بيا مه من ، کنيم علاج اين همه نابکاري

2006-08-29T21:24:00.000-10:00

قاصدک! هان، چه خبر آوردی؟ از کجا وز که خبر آوردی؟ خوش خبر باشی، امّا گرد بام و بر من، بی ثمر می گردی. انتظار خبری نیست مرا. نه ز یاری نه ز دیّار و دیاری، باری برو آنجا که بود چشمی و گوشی با کس، برو آنجا که تو را منتظرند. قاصدک! در دل من، همه کورند و کرند. دست بردار از این در وطن خیش غریب! قاصد تجربه های همه تلخ با دلم می گوید که دروغی تو، دروغ که فریبی تو، فریب. قاصدک! هان. ولی ... آخر ... ای وای! راستی آیا رفتی با باد؟ با تو ام. آری کجا رفتی آی! راستی آیا جایی خبری هست هنوز؟ مانده خاکستر گرمی، جایی؟ در اجاقی - طمع شعله نمی بندم خردک شرری هست هنوز؟ قاصدک! ابر های همه عالم شب و روز در دلم می گریند

اخوان ثالث

هوا کم کمک دارد خوب می شود

2006-08-27T21:00:00.000-10:00

هوا کم کمک دارد خوب می شود و تموز با همه خوب و بدی هایش، منتظر طی شدن بیست روز آخر خود است. با هم خزان را انتظار بکشیم، هر چند که خزان را کسی دوست نمی دارد. خزان با همه بدی هایش تو را از فضای وهم انگیز انتظار به در می کشد و مرا. خزان واقعیت را بی پرده تر به تو می گوید و من. از هم اکنون در سوگ خزان نباش، خزان را با آغوشی باز به انتظار بنشینیم که

بوی بهبود ز اوضاع جهان می شنوم

دوش دور از رویت ای جان

2006-08-11T22:08:00.000-10:00

دوش دور از رویت ای جان جانم از غم تاب داشت
ابر چشمم بر رخ از سودای دل سیلاب داشت

در تفکر عقل مسکین پایمال عشق شد
با پریشانی دل شوریده چشمم خواب داشت

کوس غارت زد فراقت گرد شهرستان دل
شحنه عشقت سرای عقل در طبطاب داشت

نقش نامت کرده دل محراب تسبیح وجود
تا سحر تسبیح گویان روی در محراب داشت

دیدهام میجست و گفتندم نبینی روی دوست
خود درفشان بود چشمم کاندر او سیماب داشت

ز آسمان آغاز کارم سخت شیرین مینمود
کی گمان بردم که شهدآلوده زهر ناب داشت

سعدی این ره مشکل افتادست در دریای عشق
اول آخر در صبوری اندکی پایاب داشت

سفر

2006-08-09T00:43:00.000-10:00

تا دل هرزه گرد من رفت به چين زلف او

زان سفر دراز خود عزم وطن نمی کند

چون دلبرانه بنگری

2006-08-07T00:35:00.001-10:00

پوشيده چون جان مي روي اندر ميان جان من
سرو خرامان مني اي رونق بستان من

چون مي روي بي من مرو اي جان جان بيتن مرو
وز چشم من بيرون مشو اي شعله تابان من

هفت آسمان را بردرم وز هفت دريا بگذرم
چون دلبرانه بنگري در جان سرگردان من

تا آمدي اندر برم شد کفر و ايمان چاکرم
اي ديدن تو دين من وي روي تو ايمان من

بي پا و سر کردي مرا بيخواب و خور کردي مرا
در پيش يعقوب اندرآ اي يوسف کنعان من

از لطف تو چون جان شدم وز خويشتن پنهان شدم
اي هست تو پنهان شده در هستي پنهان من

گل جامه در از دست تو وي چشم نرگس مست تو
اي شاخهها آبست تو وي باغ بيپايان من

يک لحظه داغم مي کشي يک دم به باغم مي کشي
پيش چراغم مي کشي تا وا شود چشمان من

اي جان پيش از جانها وي کان پيش از کانها
اي آن بيش از آنها اي آن من اي آن من

چون منزل ما خاک نيست گر تن بريزد باک نيست
انديشهام افلاک نيست اي وصل تو کيوان من

بر ياد روي ماه من باشد فغان و آه من
بر بوي شاهنشاه من هر لحظهاي حيران من

اي جان چو ذره در هوا تا شد ز خورشيدت جدا
بي تو چرا باشد چرا اي اصل چارارکان من

اي شه صلاح الدين من ره دان من ره بين من
اي فارغ از تمکين من اي برتر از امکان من

مولوی

چون دلبرانه بنگری

2006-08-07T00:35:00.000-10:00